قسمت چهارم

آن دل که نشان نیست مرا در بر ازو		جز درد و به درد می‌زنم بر سر ازو
بازآمد و محنتی درافکنده چو دود		هرگز نبود حرام روزی تر ازو

□

آن بت که به دست غم گرفتارم ازو		وز دست همی درگذرد کارم ازو
بیزار شدست از من و من زارم ازو		دل نی و هزار درد دل دارم ازو

□

گفتی چه شود کار فراقت یک‌سو		چون اشک چو شمع گرم باشم بی‌تو
آن روز ز روبهای اشکت به کجا		وان گرم سریهای چو اشکت پس کو

□

ای نحس چو مریخ و زحل بی‌گه و گاه		چون زهره غرو چو مشتری غره به جاه
چون تیر منافق نه سفید و نه سیاه		غماز چو آفتاب و نمام چو ماه

□

با روز رخ تو گرچه ای روت چو ماه		از روز و شب جهان نبودم آگاه
بنمود چو چشم بد فروبست این راه		شبهای فراق تو مرا روز سیاه

□

از بهر هلال عید آن مه ناگاه		بر بام دوید و هر طرف کرد نگاه
هرکس که بدید گفت سبحان‌الله		خورشید برآمدست و می‌جوید ماه

□

با من به سخن درآمد امروز پگاه		آن لاغری که دارمش از پی راه
گفتا که طمع نیست مرا باری جو		چندان که ببویم ای مسلمانان کاه

□

بر من در محنت و بلا باز مخواه		درد من دل داده‌ی جان باز مخواه
جانی که به عاریت دو دم یافته‌ام		چندانک دمی بینمت آن باز مخواه

□

ای امر تو ملک را عنان بگرفته		فتراک تو دست آسمان بگرفته
روزی بینی سپاه تازنده‌ی تو		پیروز شد و ملک جهان بگرفته

□

ای لشکر تو روی زمین بگرفته		نام تو دیار کفر و دین بگرفته
روزی به بهانه‌ی شکاری بینی		از روم کمین کرده و چین بگرفته