قسمت سوم

از آرزوی خیال تو روز دراز		در بند شبم با دل پر درد و نیاز
وز بی‌خوابی همه شب ای شمع طراز		می‌گویم کی بود که روز آید باز

□

ای دست تو در جفا چو زلف تو دراز		وی بی‌سببی گرفته پای از من باز
دی دست زاستین برون کرده به عهد		وامروز کشیده پای در دامن ناز

□

آن شد که من از عشق تو شبهای دراز		با مه گله کردمی و با پروین راز
جستم ز تو چون کبوتر از چنگل باز		رفتم نه چنان که دیگرم بینی باز

□

زان شب که به روز برده‌ام با تو به ناز		روز و شبم از غمت سیاهست و دراز
بس روز چنین بی‌تو به سر خواهم برد		تا با تو شبی چنان به روز آرم باز

□

دل شادی روز وصلت ای شمع طراز		با صد شب هجر بیش گفتست به راز
تا خود پس از این زان همه شبهای دراز		با روز وصال بی‌غمی گوید باز

□

گر در طلب صحبتم ای شمع طراز		دوش آبله کرد پایت از راه دراز
امشب بر من بیای تا بانگ نماز		چون آبله بردست همی باش به ناز

□

ای دل بخریدی دم آن شمع طراز		وی دیده حدیث گریه کردی آغاز
ای عشق کهن ناشده نو کردی دست		وی محنت ناگذشته آوردی باز

□

گرمابه به کام انوری بود امروز		کانجا صنمی چو مشتری بود امروز
گویند به گرمابه همین دیو بود		ما دیو ندیدیم پری بود امروز

□

آن دل که تو دیده‌ای فکارست هنوز		وز عشق تو با ناله‌ی زارست هنوز
وان آتش دل بر سر کارست هنوز		وان آب دو دیده برقرارست هنوز

□

نایی بر من به خانه‌ای شورانگیز		وانگه که بیایی به هزاران پرهیز
چون بنشینی خوی بدت گوید خیز		ناآمده بهتری تو چون دولت تیز