قسمت دوم

روزی که خرد سرشک رنگین ریزد		اندیشه چگونه رنگ شعر آمیزد
نور از رخ آفتاب هم بگریزد		چون سایه‌ی ایزد از جهان برخیزد

□

تشریف هوای تو به هر جان نرسد		ملک غم تو به هر سلیمان نرسد
درمان طلبان ز درد تو محرومند		کان درد به طالبان درمان نرسد

□

نه مشکل روزگار حل خواهد شد		نه دور فلک همی بدل خواهد شد
زین پس من و عشق و می که این روزی دو		تا روز دو بر باد اجل خواهد شد

□

از عشق تو درجهان سمر خواهم شد		وز دست غمت زیر و زبر خواهم شد
وانگه زپس هزار شب بی‌خوابی		گریان گریان به خواب درخواهم شد

□

عدل تو چو سایه بر ممالک پوشد		کان ماند و بس که از کفت بخروشد
چون می‌نوشی که نوش بادت گویی		خورشید به ماه مشتری می‌نوشد

□

آخر دل من به وصل پیروز نشد		شایسته‌ی صحبت دل‌افروز نشد
دردا که به عشوه روز عمرم زغمش		شب گشت و شب فراق او روز نشد

□

رای تو به هیچ رای خرسند نشد		تا بر همه خسروان خداوند نشد
رایات تو از پای‌فلک بنشیند		تا ملک خراسان چو سمرقند نشد

□

با آنکه زمانه جز بدی نسگالد		وز جور توام زمان زمان می‌نالد
از خوردن آن زهر نمی‌نالد دل		ازمنت تریاک خسان می‌نالد

□

زلف تو به فتنه باز بیرون آمد		آن کار که داند که کجا انجامد
آرام دهش دو روز در زیر کلاه		باشد که از این فتنه فرو آرامد

□

تا رای تو از قدح به شمشیر آمد		گرد سپهت زبر فلک زیر آمد
نصرت به زبان تیغ تیزت می‌گفت		تا باز که از ملک جهان سیر آمد