قسمت دوم

این عمر که سرمایه‌ی ملکیست نه خرد		چون بی‌خبران همی به سر باید برد
وز غبن چنین زنگیی پیش از مرگ		روزی به هزار مرگ می‌باید مرد

□

موری که به چاه شست بازی گذرد		بی‌تو شب من بدان درازی گذرد
وان شب که مرا با تو به بازی گذرد		گویی که همی بر اسب تازی گذرد

□

در عرصه‌ی ملکی که کمی نپذیرد		با چند هنر کز چو منی نگزیرد
خورشید فراغتم فرو می‌میرد		بوطالب نعمه کو که دستم گیرد

□

روی تو به دلبری جهان می‌گیرد		زلف تو زره‌گری از آن می‌گیرد
جزعت به نظر زبان دل می‌بندد		لعلت به شکر طوطی جان می‌گیرد

□

روی تو که شمع لاله زو درگیرد		گل پرده ز روی با تو چون درگیرد
برخیز و به عزم گلستان موزه بخواه		تا چادر غنچه باز در سر گیرد

□

گر دست غم تو دامن من گیرد		کمتر غم جان بود که در من گیرد
از دوستی تو برنگردانم روی		گر روی زمین به جمله دشمن گیرد

□

خاک قدم تو تاج خورشید ارزد		یک روزه غمت به عمر جاوید ارزد
شکر ایزد را که از تو نومید شدم		وین نومیدی هزار امید ارزد

□

رای تو که صلح روز ملک انگیزد		در حادثه‌ای چو رنگ قهر آمیزد
تعجیل حقیقی از فلک بگریزد		آرام طبیعی از زمین برخیزد

□

جانا غم تو به هر عطایی ارزد		وصلت به کشیدن بلایی ارزد
در تهمت تو اگر بریزندم خون		این تهمت تو به خون بهایی ارزد

□

رایت که جهان به پشت پای اندازد		از مسند و استناد او کی نازد
توپای به خاک برنه‌ای صدر جهان		تا چرخ ازو مسند ملکی سازد