قسمت اول

پیوسته حدیث من به گوشت بادا		قوتم ز لب شکر فروشت بادا
بی‌من چو شراب ناب گیری در دست		شرمت بادا ولیک نوشت بادا

□

ای هجر مگر نهایتی نیست ترا		وی وعده‌ی وصل غایتی نیست ترا
ای عشق مرا به صد هزاران زاری		کشتی و جز این کفایتی نیست ترا

□

نه صبر به گوشه‌ای نشاند ما را		نه عقل به کام دل رساند ما را
چون یار ز پیش می‌براند ما را		کو مرگ که زین باز رهاند ما را

□

آورد زری عماد رازی بچه را		تا بنماید عمود رازی بچه را
رازی بچه هر شبی عمادالدین را		بردار کند چنان که غازی بچه را

□

گفتم که به پایان رسد این درد و عنا		دستی بزند به شادمانی دل ما
دل گفت کدام صبر ما را و چه کام		ور غم سختست شادکامی ز کجا

□

این دل چو شب جوانی و راحت و تاب		از روی سپیده‌دم برافکند نقاب
بیدار شو این باقی شب را دریاب		ای بس که بجویی و نیابیش به خواب

□

هم طبع ملول گشت از آن شعر چو آب		هم رغبت از آن شراب چون آتش ناب
ای دل تو عنان ز شاهدان نیز بتاب		کاریست ورای شاهد و شعر و شراب

□

زان روی که روز وصل آن در خوشاب		در خواب شبی بر آتشم ریزد آب
با دل همه روزم این سوئالست و جواب		کاخر شبی آن روز ببینم در خواب

□

آن شد که به نزدیک من ای در خوشاب		دشمنام ترا طال بقا بود جواب
جانا پس از این نبینی این نیز به خواب		بر آتش من زد سخن سرد تو آب

□

بوطالب نعمه ای سپهرت طالب		بر تابش آفتاب رایت غالب
در دور زمانه یادگاری نگذاشت		بهتر ز تو گوهری علی بوطالب