در تهنیت جشن مهرگان و مدح سلطان مسعود غزنوی

جست از جایگه آنگاه چو خناسی		هوس اندر سر و اندر دل وسواسی
سوی او جست، چو تیری سوی برجاسی		با یکی داسی، ماننده‌ی الماسی
حلق بگرفتش ماننده‌ی نسناسی		بر نهادش به گلوگاه چنان داسی

□

باز ببرید سر او به جدال او		وانهمه بچگکان را به مثال او
پس به گردونش نهاد او و عیال او		گاو و گردون بکشیدند رحال او
در فکندش به جوال و به حبال او		سر با ریش همیدون اطفال او

□

برد آن کشتگکانرا به سوی چرخشت		همه را در بن چرخشت فکند از پشت
لگد اندر پشت آنگاه همی‌زد و مشت		تا در افکند به پهلوشان پنج انگشت
گفت کم دوش پیام آمده از زردشت		که دگر باره بباید همگی را کشت

□

به لگد کرد دو صد پاره میانهاشان		رگهاشان ببرید و ستخوانهاشان
بدرید از هم تا ناف دهانهاشان		ز قفا بیرون آورد زبانهاشان
رحم ناورده به پیران و جوانهاشان		تا برون کرد ز تن شیره‌ی جانهاشان

□

داشت خنبی چند از سنگ به گنجینه		که در و بر نرسیدی پیل را سینه
مانده میراث ز جدانش از پارینه		شوخگن گشته، از شنبه و آدینه
رزبان آمد، با حمیت و با کینه		خونشان افکند اندر خم سنگینه

□

بر سر هر خم ، بنهاد گلین تاجی		افسر هر خم چون افسر دراجی
عنکبوت آمد و آنگاه چو نساجی		سر هر تاجی پوشید به دیباجی
چون بر ایشان به سر آمد شب معراجی		رزبان آمد، تا زنده چو حجاجی

□

آهنی در کف، چون مرد غدیر خم		به کتف باز فکنده سر هر دو کم
بر سر خم بزد آن آهن آهن سم		بفکند از سر خم تاج گلین خم