در وصف بهار و مدح ابوحرب بختیار محمد

فر خدایی همه آلای او		هست بر آن قالب و بالای او
صورت او و رخ زیبای او		هست چنان ماه دو پنج و چهار

□

مهتر آزاده‌ی مهتر منش		کز خردش جانست از جان تنش
کرده ظفرمسکن در مسکنش		بسته وفا دامن در دامنش
خلق ندانم به سخن گفتنش		در همه گیتی ز صغار و کبار

□

همتهای ملکی بینمش		سیرتهای ملکی بینمش
دولتهای فلکی بینمش		مدت برج فلکی بینمش
بویا چون مشک زکی بینمش		گاه جوانمردی و گاه وقار

□

همتش از چرخ همی‌بگذرد		رایش در غیب همی‌بنگرد
هیبت او چنگل شیران درد		دولت او سعد ابد پرورد
بختش هر روز همی‌آورد		قافله‌ی نعمت را بر قطار

□

تا گل خودروی بود خوبروی		تا شکن زلف بود مشکبوی
تا بت کشمیر بود جعد موی		تا زن بدمهر بود جنگجوی
تا زبر سرو کند گفتگوی		بلبل خوشگوی به آواز زار

□

عمر خداوندم پاینده باد		بختش هر روز فزاینده باد
دستش هرگاه گشاینده باد		رایش هر زنگ زداینده باد
درد رونده طرب آینده باد		ملکت او را به حق کردگار