| برآمد ز کوه ابر مازندران | چو مار شکنجی و ماز اندر آن | |
| بسان یکی زنگی حامله | شکم کرده هنگام زادن گران | |
| همیزاد این دختر بر سپید | پسر همچو فرتوت پنبه سران | |
| جز این ابر و جز مادر زال زر | نزادند چونین پسر مادران | |
| همیآمدند از هوا خرد خرد | به نور سپید اندر، آن دختران | |
| نشستند زاغان به بالینشان | چنان دایگان سیه معجران | |
| تو گویی به باغ اندرون روز برف | صف ناربون و صف عرعران | |
| بسی خواهرانند بر راه رز | سیه موزگان و سمن چادران | |
| بپوشیده در زیر چادر همه | ستبرق ز بالای سر تا به ران | |
| ز زاغان بر نوژ گویی که هست | کلاه سیه بر سر خواهران | |
| چنان کارگاه سمرقند گشت | زمین از در بلخ تا خاوران | |
| در و بام و دیوار آن کارگاه | چنان زنگیان کاغذگران | |
| مر این زنگیان را چه کار اوفتاد | که کاغذ گرانند و کاغذ خوران | |
| نخوردند کاغذ ازین بیشتر | نه کاغذ فروشان، نه کاغذ خران | |
| شود کاغذ تازه و تر، خشک | چو خورشید لختی بتابد بر آن | |
| ولیکن شود تری این فزون | چو تابند بیش اندر آن نیران | |
| شده آبگیران فسرده ز یخ | چنان کوس رویین اسکندران | |
| چو سندان آهنگران گشته یخ | چو آهنگران ابر مازندران | |
| برآید به زیر آن تگرگ از هوا | چنان پتک پولاد آهنگران | |
| چه بهتر ز خرگاه و طارم کنون | به خرگاه و طارم درون آذران |