›
›
›
›
›
›

در پند دادن دایه به شیرین و دلداری از نازنین گوید

خوشا عشقی که جان و تن بسوزد از و یک شعله سد خرمن بسوزد
صفحه‌ی قبل صفحه‌ی ۳
شعر قبل b شعر بعد