| کند خسرو گمان کز زغم شکر | دل شیرین بود از غم پر آذر | |
| مرا خود اولا پروای آن نیست | وگر باشد تو دانی جای آن نیست | |
| چو خورشید جمالم پرتو آرد | به حربایی هزاران خسرو آرد | |
| چو گردد لعل شیرینم شکربار | به سر دست شکر بینی مگس وار | |
| به دل رشکی نه از پرویز دارم | نه از پیوند شکر نیز دارم | |
| اگر شکر به حکم من به کار است | وگر خسرو ز عشق من فکار است | |
| ندیدم چونکه مرد این کمندش | به گیسوی شکر کردم به بندش | |
| بلی شایسته شیر است زنجیر | کمند و بند شد در خورد نخجیر | |
| چو خسرو عشق را آمد مسخر | چه دامش طرهی شیرین چه شکر |