رباعیات

شوخی که خطش آیه‌ی فرخ فالی است		نادیدن آن موجب سد بد حالی است
تا شمع رخش نهان شد از پیش نظر		شد دیده تهی ز نور و جایش خالی است

□

جز فکر جدا شدن ز دلدارم نیست		این صبر هراسنده ولی یارم نیست
دندان به جگر نهادنی می‌باید		اما چه کنم صبر جگر دارم نیست

□

مجنون که کمال عشق و حیرانی داشت		مهری نه چو این مهر که میدانی داشت
این مهر نه عاشقی ست ، مهری ست که آن		با یوسف مصر پیر کنعانی داشت

□

شاها سر روزگار پامال تو باد		گردون ز کتل کشان اجلال تو باد
هر صید مرادی که بود در عالم		فتراک پرست رخش اقبال تو باد

□

شاها چو کمان قدر به فرمان تو باد		چون گوی فلک در خم چوگان تو باد
آن سینه پر داغ که خصمت دارد		صندوقه تیرهای پران تو باد

□

صید افکنی مراد آیین تو باد		عیوق شکارگاه شاهین تو باد
هر سر که نه در پای سمند تو بود		بر بسته به جای طبل برزین تو باد

□

شاها در جهان عرصه‌ی در گاه تو باد		آفاق پراز خیمه و خرگاه تو باد
این خیمه‌ی بی ستون که چرخش خوانند		قایم به ستون خیمه‌ی جاه تو باد

□

جرم است سراپای من خاک نهاد		لیکن بودم به عفو او خاطر شاد
ای وای اگر عفو نباشد ، ای وای		فریاد اگر جرم نبخشد ، فریاد

□

کوی تو که آواره هزاری دارد		هرکس به خود آنجا سر و کاری دارد
تنها نه منم تشنه‌ی دیدار، آنجا		جاییست که خضر هم گذاری دارد

□

وحشی که همیشه میل ساغر دارد		جز باده کشی چه کار دیگر دارد
پیوسته کدویش ز می ناب پر است		یعنی که مدام باده در سر دارد