| دگر بار آن فسونگر مرغ چالاک | چو پیششس مینهادم روی بر خاک | |
| قدم در ره نهاد از روی یاری | به جان آورد شرط جان سپاری | |
| خرامان شد بر آن سرو آزاد | به شیرینی زبان چرب بگشاد | |
| که ای نوباوهی باغ جوانی | دلم را جان و جانرا زندگانی | |
| جمالت چشم جان را چشمهی نور | ز رخسار تو بادا چشم بد دور | |
| بلا لائیت عنبر خوی کرده | شمیمت باغ عنبر بوی کرده | |
| گل صد برگ در پای تو مرده | صنوبر پیش بالای تو مرده | |
| خجل مشک تتار از تار مویت | فتاده ماه و خور بر خاک کویت | |
| همیشه شاد و دولتیار باشی | ز حسن و عمر برخوردار باشی | |
| مرا هم جان توئی هم زندگانی | مکن زین بیش با من سر گرانی | |
| نصیحت گوشدار از دایهی خویش | غنیمت دان غنیمت مایهی خویش | |
| جوانی از جوانی بهره بردار | ز دور شادمانی بهره بردار | |
| جوانان را طریق عشق سازد | شنیدستی که پیری عشق بازد؟ | |
| جوانی کو نگشت از عاشقی شاد | یقین دان کو جوانی داد بر باد | |
| به دلداری دل مردم به دست آر | کسی را تا توانی دل میازار | |
| مرنجان آن غریب ناتوان را | کسی دشمن ندارد دوستان را | |
| خردمندان که در نظم سفتند | نگه کن این سخن چون نغز گفتند | |
| « چو نیل خویش را یابی خریدار | اگر در نیل باشی باز کن بار » |