| دگر بار از سر سوزی که دانی | در آن بیچارگی و ناتوانی | |
| به خلوت پیش آن فرزانه رفتم | دگر ره با سر افسانه رفتم | |
| فتادم باز در پایش به خواری | بدو گفتم ز روی بیقراری | |
| چه باشد کز سر مسکین نوازی | به لطفی کار مسکینی بسازی | |
| کرم کن، دست گیر، افتادهای را | به رحمت بنده کن آزادهای را | |
| دل بیچارهای از غم جدا کن | درون دردمندی را دوا کن | |
| از این در گر مرا کاری برآید | به لطف چون تو غمخواری برآید | |
| بکن پروازی ای باز شکاری | بنه گامی مگر در دامش آری | |
| بگو میگوید آن سرگشتهی تو | اسیر عشق و هجران گشتهی تو | |
| چه کم گردد ز ملک پادشائی | اگر گنجی بدست آرد گدائی | |
| دل مجنون ز لیلی کام گیرد | سکندر زاب حیوان جام گیرد | |
| به شیرین در رسد بیچاره فرهاد | پریرو روی بنماید بگلشاد | |
| به یوسف برگشاید چشم یعقوب | به رامین برنماید ویس محبوب | |
| ز عذرا جان وامق تازه گردد | چه غم شادیش بیاندازه گردد | |
| نشیند شاد با گلچهر اورنگ | بدستی گل بدستی جام گلرنگ | |
| چنین هم این عبید بینوا را | ز دل بیگانهی عشق آشنا را | |
| فتد با چون تو یاری آشنائی | بیابد از وصالت روشنائی | |
| ترا دولت به کام و بخت فیروز | نیاورده شبی در هجر تا روز | |
| چه دانی قصهی بیماری ما | جگر خواری و شب بیداری ما | |
| ترا نیز ار غمی دامن بگیرد | دلت را عشق پیرامن بگیرد |