| پس از عمری که دل خونابه میخورد | خرد بیرون شد و دل کار میکرد | |
| چو بر دل شد زغم راه نفس تنگ | به صد افسون و صد دستان و نیرنگ | |
| عقابی تیز پر را رام کردم | به سوی آن صنم پیغام کردم | |
| که ای هم جان و هم جانانهی دل | غمت سلطان خلوت خانهی دل | |
| جمالت چشم جان را چشمهی نور | ز رخسار تو بادا چشم بد دور | |
| منم آن بیدلی کز بیقراری | کنم بر درگهت فریاد و زاری | |
| خلاف رای تو رایی ندارم | بغیر از کوی تو جائی ندارم | |
| دلم دائم تمنای تو ورزد | درونم مهر و سودای تو ورزد | |
| مرا جادوی چشمت برده از راه | زنخدان توام افکنده در چاه | |
| اسیر زلف مشگین تو گشتم | ترحم کن چو مسکین تو گشتم | |
| دلم پر جوش و تن پرتاب تا کی | ز حسرت دیده پر خوناب تا کی | |
| چنین مدهوش و رسوا چند گردم | چو گردون بی سر و پا چند گردم | |
| بر این مجروح سرگردان ببخشای | بر این محزون بیسامان ببخشای | |
| چو زلف خویش بیسامانیم بین | پریشانی و سرگردانیم بین | |
| جز از الطاف تو غمخواریم نیست | ز چشمت بهره جز بیماریم نیست | |
| زمانی گر ز روی آشنائی | دهد شمع جمالت روشنائی | |
| شوم پروانه در پای تو میرم | به پیش قد و بالای تو میرم | |
| مرا از آفتابت ذرهای بس | وز آن باغ ارم گل ترهای بس | |
| نگویم یک زمان پیشت نشینم | شوم خرسند کز دورت ببینم | |
| چو احوالم سراسر عرضه داری | یکایک قصهی من برشماری |