| خوشوقت عاشقی که دمی یاریار اوست | خرم دلی که دلبر او غمگسار اوست | |
| من در میان خون جگر غرقه وین زمان | تا کیست آنکه مونس او در کنار اوست | |
| عاشق رود به شهر کسان لیک همچو ما | میلش بجا نبیست که شهر و دیار اوست | |
| هر خستهی که دور شد از پیش یار خود | از شهریار هر که رسد شهریار اوست | |
| نقش خیال قامتش از چشم ما طلب | کان سروناز برطرف جویبار اوست | |
| ما آن نسیم، کو گذری سوی ما کند | ما خاک آن رهیم که بر رهگذار اوست | |
| بسیار خاست فتنه ز قد بتان ولی | این فتنه برنخاست که در روزگار اوست | |
| دل باز کی به سینهی مجروح ما رسد | مسکین اسیر سلسلهی مشگبار اوست | |
| نام عبید کی رود از یاد اهل دل | چون گفتههای نازک او یادگار اوست | |
| چرخ ستیزهکار بر او کی جفا کند | آخر نه پادشاه خداوندگار اوست | |
| شاه جهان سکندر ثانی جمال دین | آن کافتاب چاکر خنجر گذار اوست | |
| دارای هفت کشور و سلطان شش جهت | کین نه سپهر در کنف اقتدار اوست | |
| هم جلوهگاه دولت و دین بر جناب وی | هم بارگاه فتح و ظفر در جوار اوست | |
| آن کش ستاره نام نهی جوش جیش او | وانکش فلک خطاب کنی پردهدار اوست | |
| از هر طرف که رایت او جلوه میکند | نصرت نشسته گوئی در انتظار اوست | |
| برق از شعاع خنجر او ناگهان بجست | زیرا که شرمش از گهر شرمسار اوست | |
| دریاست تنگ حوصله و کوه سرسبک | آنجا که بحر بخشش و کوه وقار اوست | |
| این چرخ را که طارم نه پایه مینهد | رکنی ز جود همت شعری شعار اوست | |
| ای خسروی که کلک تو آن فیض گستریست | کین بحر هفتگانه بخار بحار اوست | |
| تیغ تو گفت من ببرم بیخ دشمنان | اقرار کرد عقل که این کار کار اوست |