| صباح عید و رخ یار و روزگار شباب | خروش چنگ و لب زنده رود و جام شراب | |
| هوای دلبر و غوغای عشق و آتش شوق | نوای بربط و آواز عود و بانک رباب | |
| نوید فتح صفاهان و مژدهی اقبال | نشان بخت بلند و امید فتحالباب | |
| دماغ باده گساران ز خرمی در جوش | درون مهر پرستان ز عاشقی در تاب | |
| نشاط در دل و می در کف و طرب در جان | نگار سرخوش و ما بیخود و ندیم خراب | |
| زهی نمونهی دولت زهی نشانهی بخت | دگر چه باشد ازین بیش عیش را اسباب | |
| غنیمتست غنیمت شمار فرصت عیش | ز باده دست مدار و ز عیش روی متاب | |
| به پیش خود بنشان شاهدان شیرین کار | که با شکردهنان خوش بود سال و جواب | |
| بنوش جام میای جان نازنین عبید | شتاب میکند این عمر نازنین دریاب | |
| به بزم شاه جهان عیش ران و شادی کن | خدایگان جهان آفتاب عالمتاب | |
| جلال دولت و دین تاجبخش تخت نشین | سپهر مهر و سخا پادشاه عرش جناب | |
| سریر بخش ممالک سنان کشور گیر | جهانگشای جوان دولت سعادت یاب | |
| به نوک نیزه برآرد ز قعر نیل نهنگ | به زخم تیر در آرد ز اوج ابر عقاب | |
| شدست فتنه در ایام پادشاهی او | چو چشم بخت بداندیش جاه او در خواب | |
| جهان پناها بر آستان دولت تو | سپهر حاجب بارست و مشتری بواب | |
| ببسته خدمت صدر ترا صدور میان | نهاده طاعت امر ترا ملوک رقاب | |
| علو قدر تو جائیست از معارج جاه | که وهم تیز قدم در نیایدش پایاب | |
| به پیش بحر سخای تو بحر جود محیط | چو پیش بحر محیطست لعمههای سراب | |
| مثال روی تو و آفتاب چنانک | حدیث نور تجلی و پرتو مهتاب | |
| فلک زفر تو اندوخته شکوه و جلال | خرد ز رای تو آموخته صلاح و صواب |