| این مهترست بار خدایی که مال خویش | بر مردمان برد همی از مردمی به کار | |
| هر کس که قصد کرد بدو بینیاز گشت | آری بزرگواری داند بزرگوار | |
| تا گل چو یاسمن نشود، بید چون بهی | تا سرو نارون نشود، نارون چنار | |
| تا شنبلید و لاله نیابی ز شاخ بید | تا نرگس و بنفشه نیابی ز شاخ نار | |
| شادیش باد و دولت و پیروزی و ظفر | همواره بر هوای دل خویش کامگار | |
| بدگوی او نژند و دل افگار و مستمند | بدخواه او اسیر و نگونسار و خاکسار | |
| هر روز شادی نو بیناد و رامشی | زین باغ جنت آیین، زین کاخ کرخوار |