قسمت سوم

ای سلسله‌ی زلف تو یکسر جنبان		دیوانه شدم سلسله کمتر جنبان
دارم سر آنکه با تو در بازم جان		گر هست سر منت سری در جنبان

□

تا بر هدف فلک زدم تیر سخن		از حلقه گسسته گشت زنجیر سخن
طعم سخنم همچو عسل خواهد بود		طبعم چو شکر فکند در شیر سخن

□

خاقانی را که هست سلطان سخن		صد لعل فزون نهاد در کان سخن
امروز چنان نمود برهان سخن		کز جمله ربود گو ز میدان سخن

□

خاقانی اگر ز خود نهی گام برون		مهره‌ات شود از ششدر ایام برون
تا یک نفست آمدن از کام برون		مرغ تو پریده باشد از دام برون

□

بیداد براین تنگدل آخر بس کن		ای ظالم ده رنگ دل آخر بس کن
از خیره کشیت سنگ بر من بگریست		ای خیره‌کش سنگ‌دل آخر بس کن

□

بس کور دل است این فلک بی‌سر و بن		زان کم نگرد به صورت آرای سخن
خاقانی اگر ممیزی عرضه مکن		آن یوسف تازه را بر این گرگ کهن

□

خاقانی ازین چرخ سیه کاسه‌ی دون		چونی تو در این گلخن خاکسترگون
از چشم و دلی چو دیگ گرمابه کنون		کتش ز درون داری و آب از بیرون

□

ای دوست به ماتم چه نشینی چندین		کز ماتم تو شدیم با مرگ قرین
زین ماتم کاندرونی ای شمع زمین		چون برخیزی به ماتم ما بنشین

□

گاهی که کنی عهد و وفا با یاران		زنهار وفای عهد خود واجب دان
بی‌شکر خدا مباش هرگز نفسی		تا بر تو شود ابر کرم‌ها باران

□

ای دل چو فسرده‌ای غمی پیدا کن		وی غنچه تو داغ ستمی پیدا کن
خواهی که به ملک دل سلیمان باشی		از صافی سینه خاتمی پیدا کن