| صبح است کمانکش اختران را | آتش زده آب پیکران را | |
| هنگام صبوح موکب صبح | هنگامه دریده اختران را | |
| بر صرع ستارگان دم صبح | ماند نفس فسون گران را | |
| یک می به دو گنج شایگان خر | رغم دل رایگان خوران را | |
| دریاکش از آن چمانهی زر | کو ماند کشتی گران را | |
| می تا خط ازرق قدح کش | خط در کش زهد پروران را | |
| از سیم صراحی و زر می | دستارچه ساز دلبران را | |
| دستارچه بین ز برگ شمشاد | طوق غبب سمن بران را | |
| خورشید چو کعبتین همه چشم | نظاره هلال منظران را | |
| زهره به دو زخمه از سر نعش | در رقص کشد سه خواهران را | |
| از باده چو شعله از صنوبر | گلنار به کف صنوبران را | |
| نراد طرب به مهره بازی | از دست، بنفش کرده ران را | |
| در گوهر می زر است و یاقوت | تریاک، مزاج گوهران را | |
| یاقوت و زرش مفرح آمد | جان داروی درد غم بران را | |
| می درده و مهره نه به تعجیل | این ششدرهی ستم گران را | |
| هرکس را جام در خورش ده | از سوخته فرق کن تران را | |
| گر قطره رسد به بد دلان می | یک دریا ده دلاوران را | |
| دردی و سفال مفلسان راست | صافی و صدف توان گران را | |
| شش پنج زنند برتران نقش | یک نقش رسد فرو تران را | |
| چو جرعه فلک به خاک بوسی | خاکی شده جرعهی سران را |