| پایهی نظمم ز فلک بگذران | خاصه به نعت سر پیغمبران | |
| اختر برج شرف کاینات | گوهر درج صدف کاینات | |
| جز پی آن شاه رسالتمب | چرخ نزد خیمهی زرینطناب | |
| جز پی آن شمع هدایتپناه | ماه نشد قبهی این بارگاه | |
| تا نه فروغ از رخش اندوختند | مشعلهی مهر نیفروختند | |
| رشحهی جام کرمش سلسبیل | مرغ هوای حرمش جبرئیل | |
| ای به سراپردهی یثرب به خواب! | خیز که شد مشرق و مغرب خراب | |
| رفته زدستیم، برون کن ز برد | دستی و، بنمای یکی دستبرد! | |
| توبه ده از سرکشی ایام را! | بازخر از ناخوشی اسلام را! | |
| مهد مسیح از فلک آور به زیر! | رایت مهدی به فلک زن دلیر! | |
| شعله فکن خرمن ابلیس را! | مهره شکن سبحهی تلبیس را! | |
| ظلمت بدعت هه عالم گرفت | بلکه جهان جامهی ماتم گرفت | |
| کاش فتد ز اوج عروجت رجوع | باز کند نور جمالت طلوع | |
| دیدهی عالم به تو روشن شود | گلخن گیتی ز تو گلشن شود | |
| دولتیان از تو علم بر کشند | ظلمتیان رو به عدم درکشند | |
| جامی از آنجا که هوادار توست | روی تو نادیده گرفتار توست | |
| گر لب جانبخش تو فرمان دهد | بر قدمت سر نهد و جان دهد |