| نسبت هر دو با پدر چو یکیست | این دویی دیدن از برای شکیست | |
| به ز فرزند بد غلامی نیک | که بر آرد ز خواجه نامی نیک | |
| خواجه شاید که کم خلاص شود | بنده ممکن بود که خاص شود | |
| گر به قسمت سخن تمام شود | ای بسا خواجه کو غلام شود | |
| آن که مفلوج شد بدان زشتی | گر غلام تو بود چون هشتی؟ | |
| اگر این بنده را تو گنجوری | مرگ ازو باز دار و رنجوری | |
| آب چشم غلام خویش مبر | محضر بد به نام خویش مبر | |
| نتوان زد به مذهب مالک | غوطه در لجهی چنین هالک | |
| بمرنج از غلام خواجه فروش | چون نکردی به خواجهی خود گوش | |
| تا ازین بندگیت باشد ننگ | هیچ از آن خواجگی نگیری رنگ | |
| گرت این بندگی تمام شود | چرخ و انجم ترا غلام شود | |
| تو که جز خواجگی ندانی کرد | این غلامی کجا توانی کرد؟ | |
| گر حیاتی و بینشی داری | حیوان را ز خود نیزاری | |
| چه نگه میکنی که گاو و خرند؟ | این نگه کن که چون تو جانورند | |
| بیزبان را چنان مزن بر سر | ز زبانی بترس و از آذر | |
| آنکه این اعتبار کرد او را | نه بکشت و نه بار کرد او را | |
| گر نه با کردگار در جنگی | بار این عاجزان مکن سنگی | |
| از برون گر زبان خموش کنند | نرهی از درون که جوش کنند |