| باده کم خور، خرد به باد مده | خویش را یاد او به یاد مده | |
| هوش یار تو به، که بیهوشی | هوشیاری تو، باده کم نوشی | |
| می بتونت کشد سر از بستان | بنگ رویت کند به گورستان | |
| باده در خیک و بنگ در انبان | گر نه دیوانهای مشو جنبان | |
| خیک و انبان به خوک و سگ بگذار | خوک گندیده و سگ مردار | |
| می سرخت نمد به دوش کند | بنگ سبزت گلیم پوش کند | |
| دل سیاهی دهند و رخ زردی | بهل این سبز و سرخ، اگر مردی | |
| بنگت آن اشتها دهد به دروغ | که چو ماء العسل بلیسی دوغ | |
| می چنانت کند به نادانی | که بز ماده را پری خوانی | |
| هر سقط کز جهان برو خندند | این دو دلاله شان فرو بندند | |
| بنگ در بر کشد به زنجیرت | گر نباشد مویز و انجیرت | |
| خوردن آب گرم وسبزهی خشک | خون بسوزاندت چو نافهی مشک | |
| بهل آن آب را، که تر گردی | مخور این سبزه را، که خر گردی | |
| آب گندیده، خاک پوسیده | در تو چون نفس و روح دو سیده | |
| ترکشان کن، که دشمنان بدند | زانکه این هر دو دشمن خردند | |
| بت پرستی ز میپرستی به | مردن غافلان ز مستی به | |
| جود نیکست وجود مستان بد | هوشیاری ز مست مستان بد | |
| مست نادم شود به هشیاری | تو ز مستان طمع چه میداری؟ | |
| گر چه در هر دو وضع و رفعی نیست | هم شراب ای پسر، که نفعی نیست |