| ای همایون سرای فرخنده | که شد از رونقت طرب زنده | |
| طاق کسری ز دفترت کسریست | هشت جنت ز گلشنت قصریست | |
| خاکت از مشک و سنگت از مرمر | بادت از خلد و آبت از کوثر | |
| کوه پیموده سنگ و بر سخته | بهر فرش تو تخته بر تخته | |
| با زر شمسهی تو در یاری | لاجورد سپهر زنگاری | |
| کاشی و آجرت به هر خرده | مال قارون به دم فرو برده | |
| گچ بام تو نه سپهر به دور | از ره کهکشان کشیده به ثور | |
| کرده با شاخ گلبنت ز فلک | شاخ طوبی خطاب « طوبی لک» | |
| نقشبندان کن به کنده گری | بر درت کرده عمر خود سپری | |
| در تک این رواق بالنده | پشت ماهی به گاو نالنده | |
| ماه ازین طارم زمین مرکز | در دم آفتابت آجر پز | |
| صحن معمورت آستان سپهر | سقف مرفوعت آشیانهی مهر | |
| چون ز سرخاب روی شاهد شنگ | داده سرخاب را جمال تو رنگ | |
| کار سنگ از تو چون نگار شده | جام با سنگ سازگار شده |