| فغان ز جغد جنگ و مرغوای او | که تا ابد بریده باد نای او | |
| بریده باد نای او و تا ابد | گسسته و شکسته پر و پای او | |
| ز من بریده یار آشنای من | کز او بریده باد آشنای او | |
| چه باشد از بلای جنگ صعبتر؟ | که کس امان نیابد از بلای او | |
| شراب او ز خون مرد رنجبر | وز استخوان کارگر، غذای او | |
| همی زند صلای مرگ و نیست کس | که جان برد ز صدمت صلای او | |
| همی دهد ندای خوف و میرسد | به هر دلی مهابت ندای او | |
| همی تند چو دیوپای در جهان | به هر طرف کشیده تارهای او | |
| چو خیل مور گرد پارهی شکر | فتد به جان آدمی عنای او | |
| به هر زمین که باد جنگ بروزد | به حلقها گره شود هوای او | |
| به رزمگه خدای جنگ بگذرد | چو چشم شیر لعلگون قبای او | |
| به هر زمین که بگذرد، بگسترد | نهیب مرگ و درد ویل و وای او | |
| جهانخواران گنجبر به جنگ بر | مسلطاند و رنج و ابتلای او | |
| ز غول جنگ و جنگبارگی بتر | سرشت جنگباره و بقای او | |
| به خاک مشرق از چه رو زنند ره | جهانخواران غرب و اولیای او؟ | |
| به نان ارزنت بساز و کن حذر | ز گندم و جو و مس و طلای او | |
| به سان که که سوی کهربا رود | رود زر تو سوی کیمیای او | |
| نه دوستیش خواهم و نه دشمنی | نه ترسم از غرور و کبریای او | |
| همه فریب و حیلت است و رهزنی | مخور فریب جاه و اعتلای او | |
| غنای اوست اشک چشم رنجبر | مبین به چشم ساده در غنای او |