| خسرو کشور سخن مشتاق | صاحب رای پیر و طبع جوان | |
| قطب سادات آن که میبخشید | قالب لفظ را ز معنی جان | |
| آن که از بحر طبع گوهرزای | چون شدی در شاهوار افشان | |
| از لالی نظم او گشتی | منفعل گوهر و خجل عمان | |
| آن که اشعار او که در هر یک | آشکار است رازهای نهان | |
| عاشقان راست چارهی غم عشق | عارفان راست مایهی عرفان | |
| آنکه پیوسته از حجاب خفا | بردی از خامه مداد بیان | |
| نوعروسان بکر معنی را | موکشان سوی جلوهگاه عیان | |
| طوطی بذله گوی گلشن دهر | بلبل خوش نوای باغ جهان | |
| چون درین تنگ آشیانه ندید | جای پرواز و عرصهی طیران | |
| طایر روح لامکن سیرش | کرد آهنگ روضهی رضوان | |
| حیف و صدحیف از آن یگانهی دهر | حیف و صدحیف از آن وحید زمان | |
| که سرا بوستان عمرش را | موسم دی رسید و فصل خزان | |
| از نوای حیات چون لب بست | آن خوش آهنگ مرغ خوش الحان | |
| شد تذروش به باغ نوحه سرا | عندلیبش به باغ مرثیه خوان | |
| رفت و در ماتم و مصیبت او | از زمین شد بلند تا کیوان | |
| از دل شیخ و شاب ناله و آه | از لب مرد و زن خروش و فغان | |
| چون سوی باغ خلد کرد آهنگ | هاتف از خامهی شکسته زبان | |
| بهر تاریخ زد رقم (دایم | جام مشتاق باد صحن جنان) |