مثلث

ای رند قلندر کیش،می نوش ز کس مندیش انگار همه کم بیش،زیرا که دل درویش
مرهم ننهد بر ریش،از غایت حیرانی

□

در دیر شو و بنشین،با خوش پسری شیرین شکر زلبش میچین،تا چند ز کفر و دین؟
در زلف و رخ او بین،گبری و مسلمانی

□

گفتم که:مگر جستم،وز دام بلا رستم دل در پسری بستم،کز یاد لبش مستم
چون رفت دل از دستم،چه سود پشیمانی؟

□

ساقی،می مهرانگیز،در ساغر جانم ریز چون مست شوم برخیز،زان طره‌ی شورانگیز
در گردن من آویز،صد گونه پریشانی

□

ای ماه صبا بگذر،پیش در آن دلبر گو:ای دل غم‌پرور،چون نیستی اندر خور
بنشین تو و می میخور،خود را به چه رنجانی؟

□

با اینهمه هم می‌کوش،زهر از کف او می‌نوش چون حلقه‌ی او در گوش کردی ز غمش مخروش
چون پخته نه‌ای می‌جوش از خامی و نادانی

□

در مبکده چون او باش،می‌خواره شو و قلاش می می‌خور و خوش می‌باش،مخروش و دلم مخراش
جان همچو عراقی پاش، گر طالب جانانی