| جریدهایست نهاد سیه سپید جهان | که روزگار درو جز قضای بد ننوشت | |
| جهان نثار گل تیره کرد آب سیاه | وزان زمانه نهفت آنکه سالها بسرشت | |
| زمانه روزی چند از طریق عشوه گری | دهد بهار بقای ترا جمال بهشت | |
| ولیک باد خزانش چو شاخ عمر شکست | به موت بستر و بالین کند ز خاک و ز خشت |