| ای سعد سپهر دین کجایی | کاثار سعادتت نهانست | |
| بازم ز زمانه کم گرفتی | وین هم ز کیادت زمانست | |
| این عادت قلةالمبالات | آیین کدام دوستانست | |
| زین گونه بضاعت مودت | در حمل کدام کاروانست | |
| ما را باری غم تو هر شب | همخوابهی مغز استخوانست | |
| زان روی که روزی از فراقت | با سال تمام توامانست | |
| سالیست که دیدهی پر آبم | بر طرف دریچه دیدبانست | |
| رخسارهی کاهرنگم از اشک | در هجر تو راه کهکشانست | |
| روزم سیهست از آنکه چشمم | از آتش سینه پر دخانست | |
| خود صحبت اندساله بگذار | گو مرد غریب ناتوانست | |
| گرچه زدهی سپهر پیرست | آخر نه چو بخت ما جوانست | |
| برخیزم و بنگرم که حالش | در حبس تکبر از چه سانست | |
| از دست مشو ز سقطهی من | پای تو اگرچه در میانست | |
| سری دارم که گر بگویم | گویی بحقیقت آن چنانست | |
| آن شب که دو عالم از حوادث | گویی که دو محنت آشیانست | |
| و اجرام نحوس را به یکبار | در طالع عافیت قرانست | |
| وز عکس شفق هوای گیتی | یک معرکه لمعهی سنانست | |
| گفتم که چو شب گرانرکابست | تدبیر می سبک عنانست | |
| مهمان تو آمدیم یالیت | یالیتم از آن دو میهمانست | |
| تا از در مجلست که خاکش | همتای بهشت جاودانست |