میان سپهدار و آن سرو بن

چنان دید رودابه را در نهان		کجا نشنود پند کس در جهان
بیامد ز تیمار گریان بخفت		همی پوست بر تنش گفتی بکفت

صفحه‌ی قبل	صفحه‌ی ۴
شعر قبل	b	شعر بعد