ابیات پراکنده

انده و اندیشه را دراز چه داری		دولت تو خود همان کند که بباید
رای وزیران ترا به کار نیاید		هر چه صوابست بخت خود فرماید
چرخ نیارد بدیل تو ز خلایق		وانکه ترا زاد نیز چون تو نزاید
ایزد هرگز دری نبندد بر تو		تا صد دیگر به بهتری نگشاید

□

خوش آید او را چون من بناخوشی باشم		مرا که خوشی او بود ناخوشی شاید
مرا چو گریان بیند بخندد از شادی		مرا چو کاسته بیند کرشمه بفزاید

□

هر باد که از سوی بخارا بمن آید		با بوی گل و مشک و نسیم سمن آید
بر هر زن و هر مرد کجا بروزد آن باد		گویی مگر آن باد همی از ختن آید
نی نی ز ختن باد چنان خوش نوزد هیچ		کان باد همی از بر معشوق من آید
هر شب نگرانم به یمن تا تو بر آیی		زیرا که سهیلی و سهیل از یمن آید
کوشم که بپوشم صنما نام تو از خلق		تا نام تو کم در دهن انجمن آید
با هر که سخن گویم اگر خواهم و گر نی		اول سخنم نام تو اندر دهن آید

□

بده تو بار خدایا درین خجسته سفر		هزار نصرة و شادی هزار فتح و ظفر
به حق چار محمد به حق چار علی		بدو حسن به حسین و به موسی و جعفر

□

چیست ازین خوبتر در همه آفاق کار		دوست به نزدیک دوست یار به نزدیک یار
دوست بر دوست رفت یار به نزدیک یار		خوشتر ازین در جهان هیچ نبوده‌است کار

□

خوبتر اندر جهان ازین چه بود کار		دوست بر دوست رفت و یار بر یار
آن همه اندوه بود و این همه شادی		آن همه گفتار بود و این همه کردار

□

دوست بر دوست رفت یار بر یار

خوشتر ازین هیچ در جهان نبود کار

□

حق تعالی که مالک الملکست

لیس فی الملک غیره مالک