قسمت چهارم

ما را شده‌است دین و آیین همه عشق		بستر همه محنتست و بالین همه عشق
سبحان الله رخی و چندین همه حسن		انالله دلی و چندین همه عشق

□

خلقان همه بر درگهت ای خالق پاک		هستند پی قطره‌ی آبی غمناک
سقای سحاب را بفرما از لطف		تا آب زند بر سر این مشتی خاک

□

دامان غنای عشق پاک آمد پاک		زآلودگی نیاز با مشتی خاک
چون جلوه گر و نظارگی جمله خود اوست		گر ما و تو در میان نباشیم چه باک

□

گر فضل کنی ندارم از عالم باک		ور عدل کنی شوم به یک باره هلاک
روزی صدبار گویم ای صانع پاک		مشتی خاکم چه آید از مشتی خاک

□

یا من بک حاجتی و روحی بیدیک		عن غیرک اعرضت و اقبلت علیک
مالی عمل صالح استظهر به		الجات علیک واثقا خذ بیدیک

□

بر چهره ندارم زمسلمانی رنگ		بر من دارد شرف سگ اهل فرنگ
آن رو سیهم که باشد از بودن من		دوزخ را ننگ و اهل دوزخ را ننگ

□

تا شیر بدم شکار من بود پلنگ		پیروز شدم به هرچه کردم آهنگ
تا عشق ترا به بر درآوردم تنگ		از بیشه برون کرد مرا روبه لنگ

□

در عشق تو ای نگار پر کینه و جنگ		گشتیم سرا پای جهان با دل تنگ
شد دست زکار و ماند پا از رفتار		این بس که به سر زدیم و آن بس که به سنگ

□

دستی که زدی به ناز در زلف تو چنگ		چشمی که زدیدنت زدل بردی زنگ
آن چشم ببست بی توام دیده به خون		و آن دست بکوفت بی توام سینه به سنگ

□

پرسید کسی منزل آن مهر گسل		گفتم که: دل منست او را منزل
گفتا که: دلت کجاست؟ گفتم: بر او		پرسید که: او کجاست؟ گفتم: در دل