رباعیات

ای نام تو در هر لغتی ذکر انام		وز تذکره‌ی نام تو شیرین لب و کام
بی‌نام تو شعله‌ها تباهند تباه		با نام تو کارها تمامند تمام

□

ای خامه ورق چون به مداد آرائی		آرای به مدح ملک بطحائی
شاهی که کند در صفت نور رخش		هر بیضه‌ای از زاغ قلم بیضائی

□

دارد ز خدا خواهش جنات نعیم		زاهد به ثواب و من به امید عظیم
من دست تهی میروم او تحفه به دست		تا زین دو کدام خوش کند طبع کریم

□

خواهمچو جزا طرح عقاب اندازد		جرم دو جهان به جرم من ضم سازد
تا عفو که چشم کائناتست بر آن		چشم از همه پوشیده به من پردازد

□

عفوی که ز اندازه بدر خواهد بود		ظرفش ز جهان وسیع‌تر خواهد بود
در ساحت صحرای گناهی که مراست		جا یافته بیش جاوه گر خواهد بود

□

ای شیخ که هست دایم از نخوت تو		در طعنه‌ی آلایش من عصمت تو
گر عفو خدا کم بود از طاعت تو		دوزخ ز من و بهشت از حضرت تو

□

چون داد قضا صیقل مرآت وجود		در شرم تو اغراق به نوعی فرمود
کاندر عقبت چشمی اگر باشد باز		عکست شود اندر رخ از آیننه نمود

□

اسبی که بود پویه گهش چرخ نهم		در تک شکند تارک خورشید بسم
برگرد جهان چو شعله‌ی جواله		گر چرخ زند نگسلدش دم از دم

□

این آب که خضر ازو بقا خواسته است		وز غیرتش آب زندگی کاسته است
از قوت فواره نگشتست بلند		کز جای ز تعظیم تو برخاسته است

□

این کوثر فیض بخش کز خجلت او		آب چه زمزم به زمین رفته فرو
گر جوشد و بیرون رود از سرچه عجب		کز عکس رخ تو آتش افتاده درو