ابیات‌پراکنده از مثنوی بحر هزج

شبی دیرند و ظلمت را مهیا

چو نابینا درو دو چشم بینا

□

درنگ آر ای سپهر چرخ وارا

کیاخن ترت باید کرد کارا

□

چراغان در شب چک آن چنان شد

که گیتی رشک هفتم آسمان شد

□

چو یاوندان به مجلس می گرفتند

ز مجلس مست چون گشتند رفتند

□

نیارم بر کسی این راز بگشود

مرا از خال هندوی تو بفنود

□

اگرچه در وفا بی شبهی و دیس

نمی‌دانی تو قدر من ازندیس

□

بود زودا، که آیی نیک خاموش

چو مرغابی زنی در آب پاغوش

□

الهی، از خودم بستان و گم کن

به نور پاک بر من اشتلم کن

□

سر سرو قدش شد باژگونه

دو تا شد پشت او همچون درونه

□

تو ازفرغول باید دور باشی

شوی دنبال کار و جان خراشی

□

به راه اندر همی شد شاهراهی

رسید او تا به نزد پادشاهی

□

بهشت آیین سرایی را بپرداخت		زهر گونه درو تمثال‌ها ساخت
ز عود و چندن او را آستانه		درش سیمین و زرین پالکانه