رباعیات

یارب که بقای جاودانی بادا		کامت بادا و کامرانی بادا
هر اشربه‌ای کز پی درمان نوشی		خاصیت آب زندگانی بادا

□

عشرت بادا صبح تو و شام ترا		آغاز تو را خوشی و انجام ترا
شبهای ترا باد نشاط شب عید		نوروز ز هم نگسلد ایام ترا

□

شد یار و به غم ساخت گرفتار مرا		نگذاشت به درد دل افکار مرا
چون سوی چمن روم که از باد بهار		دل می‌ترقد چو غنچه، بی‌یار، مرا

□

جان سوخت ز داغ دوری یار مرا		افزود سد آزار بر آزار مرا
من کشتنیم کز او جدایی جستم		ای هجر به جرم این بکش زار مرا

□

از بهر نشیمن شه عرش جناب		بنگر که چه خوش دست به هم داد اسباب
گردید سپهر خیمه و انجم میخ		شد سد ره ستون و کهکشان گشت طناب

□

اندر ره انتظار چشمی که مراست		بی نور شد و وصال تو ناپیداست
من نام بگرداندم و یعقوب شدم		ای یوسف من نام تو یعقوب چراست

□

آن سرو که جایش دل غم پرور ماست		جان در غم بالاش گرفتار بلاست
از دوری او به ناخن محرومی		سد چاک زدیم سینه جایش پیداست

□

پیوستن دوستان به هم آسان است		دشوار بریدن است و آخر آن است
شیرینی وصل را نمی‌دارم دوست		از غایت تلخیی که در هجران است

□

شاها سربخت بر در دولت تست		یک خیمه فلک ز اردوی شوکت تست
گر خیمه‌ی چرخ را ستونی باید		اندازه ستون خیمه‌ی رفعت تست

□

اکسیر حیات جاودانم بفرست		کام دل و آرزوی جانم بفرست
آن مایع که سرمایه‌ی عیش و طرب است		آنم بفرست و در زمانم بفرست