رباعیات

گفتم رخ تو بهار خندان منست		گفت آن تو نیز باغ و بستان منست
گفتم لب شکرین تو آن منست		گفت از تو دریغ نیست گر جان منست

□

غم دیدم از آن کس که مرا می‌باید		ببریدم ازو تا دل من بگشاید
نادیدن او مرا همی‌بگزاید		گرگ آشتیی کنم چه تا پیش آید

□

گفتم که بیا وعده‌ی دوشینه بیار		ور نه بخروشم از تو اکنون چو هزار
گفتا دهم ای همه جفا ، نک زنهار!		آواز مده که گوش دارد دیوار

□

صدبار ز من شنیده بودی کم و بیش		کایزد همه را هرچه کنند آرد پیش
در کرده‌ی خویش مانده ای ای درویش		چه چون کندی فزون ز اندازه‌ی خویش

□

یاری بودی سخت بیین و بسنگ		همسایه‌ی تو بهانه جوی و دلتنگ
این خو تو ازو گرفته‌ای ای سرهنگ		انگور ز انگور همی‌گیرد رنگ

□

یا ما سر خصم را بکوبیم به سنگ		یا او سر ما به دار سازد آونگ
القصه درین زمانه‌ی پرنیرنگ		یک کشته بنام به که صد زنده به ننگ

□

گویند که معشوق تو زشتست و سیاه		گر زشت و سیاهست مرا نیست گناه
من عاشقم و دلم بر او گشته تباه		عاشق نبود ز عیب معشوق آگاه

□

با من چو گل شکفته باشی گه گه		گاهی باشی چو کارد با گوشت تبه
روزی همه آری کنی و روزی نه		یکره صنما بنه مرا بر یک ره

□

از بهر خدای اگر تویی سرو سرای		یکباره ز من باز مگیر ای بت پای
دیدار عزیز کردی ای بارخدای		سیمرغ نه‌ای روی رهی را بنمای