| چنین است رسم سرای کهن | سکندر شد و ماند ایدر سخن | |
| چو او سی و شش پادشا را بکشت | نگر تا چه دارد ز گیتی به مشت | |
| برآورد پرمایه ده شارستان | شد آن شارستانها کنون خارستان | |
| بجست آنچ هرگز نجستست کس | سخن ماند ازو اندر آفاق و بس | |
| سخن به که ویران نگردد سخن | چو از برف و باران سرای کهن | |
| گذشتم ازین سد اسکندری | همه بهتری باد و نیکاختری | |
| اگر چند هم بگذرد روزگار | نوشته بماند ز ما یادگار | |
| اگر صد بمانی و گر صدهزار | به خاک اندر آید سرانجام کار | |
| دل شهریار جهان شاد باد | ز هر بد تن پاکش آزاد باد |