| نشایست بد در نیستان بسی | ز شوری نخورد آب او هرکسی | |
| چو بگذشت زان آب جایی رسید | که آمد یکی ژرف دریا پدید | |
| جهان خرم و آب چون انگبین | همی مشک بویید روی زمین | |
| بخوردند و کردند آهنگ خواب | بسی مار پیچان برآمد ز آب | |
| وزان بیشه کژدم چو آتش به رنگ | جهان شد بران خفتگان تار و تنگ | |
| به هر گوشهیی در فراوان بمرد | بزرگان دانا و مردان گرد | |
| ز یک سو فراوان بیامد گراز | چو الماس دندانهای دراز | |
| ز دست دگر شیر مهتر ز گاو | که با جنگ ایشان نبد زور و تاو | |
| سپاهش ز دریا بیکسو شدند | بران نیستان آتش اندر زدند | |
| بکشتند چندان ز شیران که راه | به یکبارگی تنگ شد بر سپاه |