| چو من زین زرین نهم بر سپاه | به سر بر نهم خسروانی کلاه | |
| به نیزه ز اسپت نهم بر زمین | ازان پس نه پرخاش جویی نه کین | |
| دو دستت ببندم برم نزد شاه | بگویم که من زو ندیدم گناه | |
| بباشیم پیشش به خواهشگری | بسازیم هرگونه‌یی داوری | |
| رهانم ترا از غم و درد و رنج | بیابی پس از رنج خوبی و گنج | |
| بخندید رستم ز اسفندیار | بدو گفت سیر آیی از کارزار | |
| کجا دیده‌ای رزم جنگاوران | کجا یافتی باد گرز گران | |
| اگر بر جزین روی گردد سپهر | بپوشید میان دو تن روی مهر | |
| به جای می سرخ کین آوریم | کمند نبرد و کمین آوریم | |
| غو کوس خواهیم از آوای رود | به تیغ و به گوپال باشد درود | |
| ببینی تو ای فرخ اسفندیار | گراییدن و گردش کارزار | |
| چو فردا بیایی به دشت نبرد | به آورد مرد اندر آید به مرد | |
| ز باره به آغوش بردارمت | ز میدان به نزدیک زال آرمت | |
| نشانمت بر نامور تخت عاج | نهم بر سرت بر دل‌افروز تاج | |
| کجا یافتستم من از کیقباد | به مینو همی جان او باد شاد | |
| گشایم در گنج و هر خواسته | نهم پیش تو یکسر آراسته | |
| دهم بی‌نیازی سپاه ترا | به چرخ اندر آرم کلاه ترا | |
| ازان پس بیابم به نزدیک شاه | گرازان و خندان و خرم به راه | |
| به مردی ترا تاج بر سر نهم | سپاسی به گشتاسپ زین بر نهم | |
| ازان پس ببندم کمر بر میان | چنانچون ببستم به پیش کیان |