| بینبارم این رود جیحون به مشک | به مشک آب دریا کنم پاک خشک | |
| بسوزم نگاریده کاخ ترا | ز بن برکنم بیخ و شاخ ترا | |
| زمین را سراسر بسوزم همه | کتفتان به ناوک بدوزم همه | |
| ز ایرانیان هرچ مردست پیر | کشان بنده کردن نباشد هژیر | |
| ازیشان نیابی فزونی بها | کنمشان همه سر ز گردن جدا | |
| زن و کودکانشان بیارم ز پیش | کنمشان همه بندهی شهر خویش | |
| زمینشان همه پاک ویران کنم | درختانش از بیخ و بن برکنم | |
| بگفتم همه گفتنی سر بسر | تو ژرف اندرین پند نامه نگر |