| گر عمر نامی تو اندر شهر کاش | کس بنفروشد به صد دانگت لواش | |
| چون به یک دکان بگفتی عمرم | این عمر را نان فروشید از کرم | |
| او بگوید رو بدان دیگر دکان | زان یکی نان به کزین پنجاه نان | |
| گر نبودی احول او اندر نظر | او بگفتی نیست دکانی دگر | |
| پس ردی اشراق آن نااحولی | بر دل کاشی شدی عمر علی | |
| این ازینجا گوید آن خباز را | این عمر را نان فروش ای نانبا | |
| چون شنید او هم عمر نان در کشید | پس فرستادت به دکان بعید | |
| کین عمر را نان ده ای انباز من | راز یعنی فهم کن ز آواز من | |
| او همت زان سو حواله میکند | هین عمر آمد که تا بر نان زند | |
| چون به یک دکان عمر بودی برو | در همه کاشان ز نان محروم شو | |
| ور به یک دکان علی گفتی بگیر | نان ازینجا بیحواله و بیزحیر | |
| احول دو بین چو بیبر شد ز نوش | احول ده بینی ای مادر فروش | |
| اندرین کاشان خاک از احولی | چون عمر میگرد چو نبوی علی | |
| هست احول را درین ویرانه دیر | گوشه گوشه نقل نو ای ثم خیر | |
| ور دو چشم حقشناس آمد ترا | دوست پر بین عرصهی هر دو سرا | |
| وا رهیدی از حوالهی جا به جا | اندرین کاشان پر خوف و رجا | |
| اندرین جو غنچه دیدی یا شجر | همچو هر جو تو خیالش ظن مبر | |
| که ترا از عین این عکس نقوش | حق حقیقت گردد و میوهفروش | |
| چشم ازین آب از حول حر میشود | عکس میبیند سد پر میشود | |
| پس به معنی باغ باشد این نه آب | پس مشو عریان چو بلقیس از حباب |