| چشم تیز و گوش تازه تن سبک | از شب همچون نهنگ ذوالحبک | |
| از مقامات وحشرو زین سپس | هیچ نگریزیم ما با چون تو کس | |
| موسی آن را نار دید و نور بود | زنگیی دیدیم شب را حور بود | |
| بعد ازین ما دیده خواهیم از تو بس | تا نپوشد بحر را خاشاک و خس | |
| ساحران را چشم چون رست از عمی | کفزنان بودند بیاین دست و پا | |
| چشمبند خلق جز اسباب نیست | هر که لرزد بر سبب ز اصحاب نیست | |
| لیک حق اصحابنا اصحاب را | در گشاد و برد تا صدر سرا | |
| با کفش نامستحق و مستحق | معتقان رحمتاند از بند رق | |
| در عدم ما مستحقان کی بدیم | که برین جان و برین دانش زدیم | |
| ای بکرده یار هر اغیار را | وی بداده خلعت گل خار را | |
| خاک ما را ثانیا پالیز کن | هیچ نی را بار دیگر چیز کن | |
| این دعا تو امر کردی ز ابتدا | ورنه خاکی را چه زهرهی این بدی | |
| چون دعامان امر کردی ای عجاب | این دعای خویش را کن مستجاب | |
| شب شکسته کشتی فهم و حواس | نه امیدی مانده نه خوف و نه یاس | |
| برده در دریای رحمت ایزدم | تا ز چه فن پر کند بفرستدم | |
| آن یکی را کرده پر نور جلال | وآن دگر را کرده پر وهم و خیال | |
| گر بخویشم هیچ رای و فن بدی | رای و تدبیرم به حکم من بدی | |
| شب نرفتی هوش بیفرمان من | زیر دام من بدی مرغان من | |
| بودمی آگه ز منزلهای جان | وقت خواب و بیهشی و امتحان | |
| چون کفم زین حل و عقد او تهیست | ای عجب این معجبی من ز کیست |