| شب روان و همرهان مه بتگ | ترک رفتن کی کنند از بانگ سگ | |
| جزو سوی کل دوان مانند تیر | کی کند وقف از پی هر گندهپیر | |
| جان شرع و جان تقوی عارفست | معرفت محصول زهد سالفست | |
| زهد اندر کاشتن کوشیدنست | معرفت آن کشت را روییدنست | |
| پس چو تن باشد جهاد و اعتقاد | جان این کشتن نباتست و حصاد | |
| امر معروف او و هم معروف اوست | کاشف اسرار و هم مکشوف اوست | |
| شاه امروزینه و فردای ماست | پوست بندهی مغز نغزش دایماست | |
| چون انا الحق گفت شیخ و پیش برد | پس گلوی جمله کوران را فشرد | |
| چون انای بنده لا شد از وجود | پس چه ماند تو بیندیش ای جحود | |
| گر ترا چشمیست بگشا در نگر | بعد لا آخر چه میماند دگر | |
| ای بریده آن لب و حلق و دهان | که کند تف سوی مه یا آسمان | |
| تف برویش باز گردد بی شکی | تف سوی گردون نیابد مسلکی | |
| تا قیامت تف برو بارد ز رب | همچو تبت بر روان بولهب | |
| طبل و رایت هست ملک شهریار | سگ کسی که خواند او را طبلخوار | |
| آسمانها بندهی ماه ویاند | شرق و مغرب جمله نانخواه ویاند | |
| زانک لولاکست بر توقیع او | جمله در انعام و در توزیع او | |
| گر نبودی او نیابیدی فلک | گردش و نور و مکانی ملک | |
| گر نبودی او نیابیدی به حار | هیبت و ماهی و در شاهوار | |
| گر نبودی او نیابیدی زمین | در درونه گنج و بیرون یاسمین | |
| رزقها هم رزقخواران ویاند | میوهها لبخشک باران ویاند |