| شحنهی عشق مکرر کینهاش | طشت آتش مینهد بر سینهاش | |
| که بیا سوی مه و بگذر ز گرد | شاه عشقت خواند زوتر باز گرد | |
| گرد این بام و کبوترخانه من | چون کبوتر پر زنم مستانه من | |
| جبرئیل عشقم و سدرهم توی | من سقیمم عیسی مریم توی | |
| جوش ده آن بحر گوهربار را | خوش بپرس امروز این بیمار را | |
| چون تو آن او شدی بحر آن اوست | گرچه این دم نوبت بحران اوست | |
| این خود آن نالهست کو کرد آشکار | آنچ پنهانست یا رب زینهار | |
| دو دهان داریم گویا همچو نی | یک دهان پنهانست در لبهای وی | |
| یک دهان نالان شده سوی شما | های هویی در فکنده در هوا | |
| لیک داند هر که او را منظرست | که فغان این سری هم زان سرست | |
| دمدمهی این نای از دمهای اوست | های هوی روح از هیهای اوست | |
| گر نبودی با لبش نی را سمر | نی جهان را پر نکردی از شکر | |
| با کی خفتی وز چه پهلو خاستی | که چنین پر جوش چون دریاستی | |
| یا ابیت عند ربی خواندی | در دل دریای آتش راندی | |
| نعرهی یا نار کونی باردا | عصمت جان تو گشت ای مقتدا | |
| ای ضیاء الحق حسام دین و دل | کی توان اندود خورشیدی به گل | |
| قصد کردستند این گلپارهها | که بپوشانند خورشید ترا | |
| در دل که لعلها دلال تست | باغها از خنده مالامال تست | |
| محرم مردیت را کو رستمی | تا ز صد خرمن یکی جو گفتمی | |
| چون بخواهم کز سرت آهی کنم | چون علی سر را فرو چاهی کنم |