| ذکر آن اریاح سرد و زمهریر | اندر آن ازمان و ایام عسیر | |
| همچو آن میوه که در وقت شتا | میکند افسانهی لطف خدا | |
| قصهی دور تبسمهای شمس | وآن عروسان چمن را لمس و طمس | |
| حال رفت و ماند جزوت یادگار | یا ازو واپرس یا خود یاد آر | |
| چون فرو گیرد غمت گر چستیی | زان دم نومید کن وا جستیی | |
| گفتییش ای غصهی منکر به حال | راتبهی انعامها را زان کمال | |
| گر بهر دم نت بهار و خرمیست | همچو چاش گل تنت انبار چیست | |
| چاش گل تن فکر تو همچون گلاب | منکر گل شد گلاب اینت عجاب | |
| از کپیخویان کفران که دریغ | بر نبیخویان نثار مهر و میغ | |
| آن لجاج کفر قانون کپیست | وآن سپاس و شکر منهاج نبیست | |
| با کپیخویان تهتکها چه کرد | با نبیرویان تنسکها چه کرد | |
| در عمارتها سگانند و عقور | در خرابیهاست گنج عز و نور | |
| گر نبودی این بزوغ اندر خسوف | گم نکردی راه چندین فیلسوف | |
| زیرکان و عاقلان از گمرهی | دیده بر خرطوم داغ ابلهی |