| آن یکی رنجور شد سوی طبیب | گفت نبضم را فرو بین ای لبیب | |
| که ز نبض آگه شوی بر حال دل | که رگ دستست با دل متصل | |
| چونک دل غیبست خواهی زو مثال | زو بجو که با دلستش اتصال | |
| باد پنهانست از چشم ای امین | در غبار و جنبش برگش ببین | |
| کز یمینست او وزان یا از شمال | جنبش برگت بگوید وصف حال | |
| مستی دل را نمیدانی که کو | وصف او از نرگس مخمور جو | |
| چون ز ذات حق بعیدی وصف ذات | باز دانی از رسول و معجزات | |
| معجزاتی و کراماتی خفی | بر زند بر دل ز پیران صفی | |
| که درونشان صد قیامت نقد هست | کمترین آنک شود همسایه مست | |
| پس جلیس الله گشت آن نیکبخت | کو به پهلوی سعیدی برد رخت | |
| معجزه کان بر جمادی زد اثر | یا عصا با بحر یا شقالقمر | |
| گر ترا بر جان زند بیواسطه | متصل گردد به پنهان رابطه | |
| بر جمادات آن اثرها عاریهست | از پی روح خوش متواریهست | |
| تا از آن جامد اثر گیرد ضمیر | حبذا نان بیهیولای خمیر | |
| حبذا خوان مسیحی بیکمی | حبذا بیباغ میوهی مریمی | |
| بر زند از جان کامل معجزات | بر ضمیر جان طالب چون حیات | |
| معجزه بحرست و ناقص مرغ خاک | مرغ آبی در وی آمن از هلاک | |
| عجزبخش جان هر نامحرمی | لیک قدرتبخش جان همدمی | |
| چون نیابی این سعادت در ضمیر | پس ز ظاهر هر دم استدلال گیر | |
| که اثرها بر مشاعر ظاهرست | وین اثرها از مثر مخبرست |