| آن یکی میگفت خوش بودی جهان | گر نبودی پای مرگ اندر میان | |
| آن دگر گفت ار نبودی مرگ هیچ | که نیرزیدی جهان پیچپیچ | |
| خرمنی بودی به دشت افراشته | مهمل و ناکوفته بگذاشته | |
| مرگ را تو زندگی پنداشتی | تخم را در شوره خاکی کاشتی | |
| عقل کاذب هست خود معکوسبین | زندگی را مرگ بیند ای غبین | |
| ای خدا بنمای تو هر چیز را | آنچنان که هست در خدعهسرا | |
| هیچ مرده نیست پر حسرت ز مرگ | حسرتش آنست کش کم بود برگ | |
| ورنه از چاهی به صحرا اوفتاد | در میان دولت و عیش و گشاد | |
| زین مقام ماتم و ننگین مناخ | نقل افتادش به صحرای فراخ | |
| مقعد صدقی نه ایوان دروغ | بادهی خاصی نه مستیی ز دوغ | |
| مقعد صدق و جلیسش حق شده | رسته زین آب و گل آتشکده | |
| ور نکردی زندگانی منیر | یک دو دم ماندست مردانه بمیر |