| تو خلیل وقتی ای خورشیدهش | این چهار اطیار ره‌زن را بکش | |
| زانک هر مرغی ازینها زاغ‌وش | هست عقل عاقلان را دیده‌کش | |
| چار وصف تن چو مرغان خلیل | بسمل ایشان دهد جان را سبیل | |
| ای خلیل اندر خلاص نیک و بد | سر ببرشان تا رهد پاها ز سد | |
| کل توی و جملگان اجزای تو | بر گشا که هست پاشان پای تو | |
| از تو عالم روح زاری می‌شود | پشت صد لشکر سواری می‌شود | |
| زانک این تن شد مقام چار خو | نامشان شد چار مرغ فتنه‌جو | |
| خلق را گر زندگی خواهی ابد | سر ببر زین چار مرغ شوم بد | |
| بازشان زنده کن از نوعی دگر | که نباشد بعد از آن زیشان ضرر | |
| چار مرغ معنوی راه‌زن | کرده‌اند اندر دل خلقان وطن | |
| چون امیر جمله دلهای سوی | اندرین دور ای خلیفه‌ی حق توی | |
| سر ببر این چار مرغ زنده را | سر مدی کن خلق ناپاینده را | |
| بط و طاوسست و زاغست و خروس | این مثال چار خلق اندر نفوس | |
| بط حرصست و خروس آن شهوتست | جاه چون طاوس و زاغ امنیتست | |
| منیتش آن که بود اومیدساز | طامع تابید یا عمر دراز | |
| بط حرص آمد که نولش در زمین | در تر و در خشک می‌جوید دفین | |
| یک زمان نبود معطل آن گلو | نشنود از حکم جز امر کلوا | |
| هم‌چو یغماجیست خانه می‌کند | زود زود انبان خود پر می‌کند | |
| اندر انبان می‌فشارد نیک و بد | دانه‌های در و حبات نخود | |
| تا مبادا یاغیی آید دگر | می‌فشارد در جوال او خشک و تر |