| وحی آمد سوی موسی از خدا | بندهی ما را ز ما کردی جدا | |
| تو برای وصل کردن آمدی | یا برای فصل کردن آمدی | |
| تا توانی پا منه اندر فراق | ابغض الاشیاء عندی الطلاق | |
| هر کسی را سیرتی بنهادهام | هر کسی را اصطلاحی دادهام | |
| در حق او مدح و در حق تو ذم | در حق او شهد و در حق تو سم | |
| ما بری از پاک و ناپاکی همه | از گرانجانی و چالاکی همه | |
| من نکردم امر تا سودی کنم | بلک تا بر بندگان جودی کنم | |
| هندوان را اصطلاح هند مدح | سندیان را اصطلاح سند مدح | |
| من نگردم پاک از تسبیحشان | پاک هم ایشان شوند و درفشان | |
| ما زبان را ننگریم و قال را | ما روان را بنگریم و حال را | |
| ناظر قلبیم اگر خاشع بود | گرچه گفت لفظ ناخاضع رود | |
| زانک دل جوهر بود گفتن عرض | پس طفیل آمد عرض جوهر غرض | |
| چند ازین الفاظ و اضمار و مجاز | سوز خواهم سوز با آن سوز ساز | |
| آتشی از عشق در جان بر فروز | سر بسر فکر و عبارت را بسوز | |
| موسیا آدابدانان دیگرند | سوخته جان و روانان دیگرند | |
| عاشقان را هر نفس سوزیدنیست | بر ده ویران خراج و عشر نیست | |
| گر خطا گوید ورا خاطی مگو | گر بود پر خون شهید او را مشو | |
| خون شهیدان را ز آب اولیترست | این خطا را صد صواب اولیترست | |
| در درون کعبه رسم قبله نیست | چه غم از غواص را پاچیله نیست | |
| تو ز سرمستان قلاوزی مجو | جامهچاکان را چه فرمایی رفو |