| رحمت صد تو بر آن بلقیس باد | که خدایش عقل صد مرده بداد | |
| هدهدی نامه بیاورد و نشان | از سلیمان چند حرفی با بیان | |
| خواند او آن نکتههای با شمول | با حقارت ننگرید اندر رسول | |
| جسم هدهد دید و جان عنقاش دید | حس چو کفی دید و دل دریاش دید | |
| عقل با حس زین طلسمات دو رنگ | چون محمد با ابوجهلان به جنگ | |
| کافران دیدند احمد را بشر | چون ندیدند از وی انشق القمر | |
| خاک زن در دیدهی حسبین خویش | دیدهی حس دشمن عقلست و کیش | |
| دیدهی حس را خدا اعماش خواند | بتپرستش گفت و ضد ماش خواند | |
| زانک او کف دید و دریا را ندید | زانک حالی دید و فردا را ندید | |
| خواجهی فردا و حالی پیش او | او نمیبیند ز گنجی جز تسو | |
| ذرهای زان آفتاب آرد پیام | آفتاب آن ذره را گردد غلام | |
| قطرهای کز بحر وحدت شد سفیر | هفت بحر آن قطره را باشد اسیر | |
| گر کف خاکی شود چالاک او | پیش خاکش سر نهد افلاک او | |
| خاک آدم چونک شد چالاک حق | پیش خاکش سر نهند املاک حق | |
| السماء انشقت آخر از چه بود | از یکی چشمی که خاکیی گشود | |
| خاک از دردی نشیند زیر آب | خاک بین کز عرش بگذشت از شتاب | |
| آن لطافت پس بدان کز آب نیست | جز عطای مبدع وهاب نیست | |
| گر کند سفلی هوا و نار را | ور ز گل او بگذراند خار را | |
| حاکمست و یفعل الله ما یشا | کو ز عین درد انگیزد دوا | |
| گر هوا و نار را سفلی کند | تیرگی و دردی و ثفلی کند |