در وصف بهار و مدح ابوحرب بختیار محمد

آمد نوروز هم از بامداد		آمدنش فرخ و فرخنده باد
باز جهان خرم و خوب ایستاد		مرد زمستان و بهاران بزاد
ز ابر سیه‌روی سمن‌وی راد		گیتی گردید چو دارالقرار

□

روی گل سرخ بیاراستند		زلفک شمشاد بپیراستند
کبکان بر کوه به تک خاستند		بلبلکان زیر و ستا خواستند
فاختگان همبر بنشاستند		نای‌زنان بر سر شاخ چنار

□

لاله به شمشاد برآمیختند		ژاله به گلنار درآویختند
بر سر آن مشک فرو بیختند		وز بر این در فرو ریختند
نقش و تماثیل برانگیختند		از دل خاک و دو رخ کوهسار

□

قمریکان نای بیاموختند		صلصلکان مشک تبت سوختند
زرد گلان شمع برافروختند		سرخ گلان یاقوت اندوختند
سروبنان جامعه‌ی نو دوختند		زین سو و زان سو به لب جویبار

□

بلبلکان بر گلکان تاختند		آهوکان گوش برافراختند
گورخران میمنه‌ها ساختند		زاغان گلزار بپرداختند
بیدلکان جان و روان باختند		با ترکان چگل و قندهار

□

باز جهان خرم و خوش یافتیم		زی سمن و سوسن بشتافتیم
زلف پریرویان برتافتیم		دل ز غم هجران بشکافتیم
خوبتر از بوقلمون یافتیم		بوقلمونیها درنوبهار

□

پیکر در پیکر بنگاشتیم		لاله بر لاله فرو کاشتیم
گیتی را چون ارم انگاشتیم		دشت به یاقوت‌تر انباشتیم
باز به هر گوشه برافراشتیم		شاخ گل و نسترن آبدار

□

باز جهان گشت چو خرم بهشت		خوید دمید از دو بناگوش مشت
ابر به آب مژه در روی کشت		گل به مل و مل به گل اندر سرشت
باد سحرگاهی اردیبهشت		کرد گل و گوهر بر ما نثار

□

صحرا گویی که خورنق شده‌ست		بستان همرنگ ستبرق شده‌ست
بلبل همطبع فرزدق شده‌ست		سوسن چون دیبه ازرق شده‌ست
باده‌ی خوشبوی مروق شده‌ست		پاکتر از آب و قویتر ز نار

□

مرغ نبینی که چه خواند همی		میغ نبینی که چه راند همی
دشت به چه ماند همی		دوست نبینی چه ستاند همی
باغ بتان را بنشاند همی		بر سمن و نسترن و لاله‌زار

□

من بروم نیز بهاری کنم		بر رخش از مدح نگاری کنم
بر سرش از در خماری کنم		بر تنش از شعر شعاری کنم
وینهمه را زود نثاری کنم		پیش امیرالامرا بختیار

□

بار خدایی که به توفیق بخت		بر ملک شرق عزیزست سخت
میر همی‌برکشدش لخت لخت		و آخر کارش بدهد تاج و تخت
اندک اندک سر شاخ درخت		عالی گردد به میان مرغزار

□

ایزد تیغش سبب ضرب کرد		قطب همه شرق و همه غرب کرد
تا پدرش کنیت ابو حرب کرد		بسکه شد و با ملکان حرب کرد
از لطف و آن سخن چرب کرد		خلق جهان طالبش و دوستدار

□

از کرم و نعمت والای او		کس نشنیده‌ست ز لب لای او
فر خدایی همه آلای او		هست بر آن قالب و بالای او
صورت او و رخ زیبای او		هست چنان ماه دو پنج و چهار

□

مهتر آزاده‌ی مهتر منش		کز خردش جانست از جان تنش
کرده ظفرمسکن در مسکنش		بسته وفا دامن در دامنش
خلق ندانم به سخن گفتنش		در همه گیتی ز صغار و کبار

□

همتهای ملکی بینمش		سیرتهای ملکی بینمش
دولتهای فلکی بینمش		مدت برج فلکی بینمش
بویا چون مشک زکی بینمش		گاه جوانمردی و گاه وقار

□

همتش از چرخ همی‌بگذرد		رایش در غیب همی‌بنگرد
هیبت او چنگل شیران درد		دولت او سعد ابد پرورد
بختش هر روز همی‌آورد		قافله‌ی نعمت را بر قطار

□

تا گل خودروی بود خوبروی		تا شکن زلف بود مشکبوی
تا بت کشمیر بود جعد موی		تا زن بدمهر بود جنگجوی
تا زبر سرو کند گفتگوی		بلبل خوشگوی به آواز زار

□

عمر خداوندم پاینده باد		بختش هر روز فزاینده باد
دستش هرگاه گشاینده باد		رایش هر زنگ زداینده باد
درد رونده طرب آینده باد		ملکت او را به حق کردگار